غلا‌مرضا كاظمي‌دينان‌

روابط عمومی در ایران به رغم گذشت حدود نیم قرن از پیدایش آن در ایران ، در مسیر تکامل خود با مسایل عدیده ای مواجه است . متأسفانه بررسی تاریخ این دانش در کشور ما نشان می دهد که به رغم وجود اندیشه و ایده های اصلاح طلبانه برای توسعه آن ، هیچگونه اقدام عملی بنیادی و گسترده برای توسعه موزون و شایسته روابط عمومی در ایران برداشته نشده است ؛ به گونه ای که همینک روابط عمومی ها بیشترین وقت خود را صرف مرتفع ساختن مشکلات خود می کنند و وود این مشکلات ، توان و شرایط ایفای وظایف و عمل به رسالت راستین آن را از بین می برد . مسایل روابط عمومی در ایران را می توان در دو بخش اصلی ( تشکیلات ، اعتبارات ، آموزش ، نحوه عمل ، نیروی انسانی و وجود نگرش های منفی ) و فرعی ( تولی گری روابط عمومی ، فقدان تشکلهای حرفه ای کافی و عدم قانون مندی مسئولیت های استراتژیک و حرفه ای روابط عمومی) تقسیم نمود ...

- وکیل مدافع سازمان و مدعی العموم مردم یا مخاطبین می باشد .

- روابط عمومی نه توجیه گر است نه تبیین گر بلکه تحلیل گر می باشد .

- سازمانی که می خواهد پشتوانه مردمی داشته باشد باید روابط عمومی آن واقع گرا باشد .

- روابط عمومی ها باید پلی مطمئن بین مردم و سازمانها باشند .

- روابط عمومی ها باید محل امنی برای انتقال نیازها ، انتظارات ، انتقادها ، نظرات مردم به مدیران سازمانها باشند .

- روابط عمومی ها بایستی باعث نشاط کارکنان در سازمان باشند .

- روابط عمومی ها بایستی فاصله و موانع ارتباطی با بیرون از سازمان را کم یا از بین ببرند .